ما را دنبال کنید :
روش صحیح پیاده روی در کوه چگونه است؟
روش صحیح پیاده روی در کوه چگونه است؟
نسیم طالبی
کوهنوردی
1
بازدید : 2032
رای ها : (0)

روش صحیح پیاده روی در کوه چگونه است؟

اولین عضو فعال هر کوهنورد در ورزش کوهنوردی پا‌های آن است.  اگر شخص بتواند بطور صحیح از این عضو استفاده کند کمتر دچار خستگی می‌شود و رسیدن به این هدف مستلزم هماهنگی بین دستگاه تنفسی و اعضای دیگر می‌باشد. گام‌برداری صحیح به صورتی است که شخص به نفس نفس زدن نیافتد واین عمل اصولی دارد که بصورت مختصرآن‌ها را بیان می‌کنیم. حال شما فکر می‌کنید که روش صحیح پیاده روی در کوه چگونه است؟ اولین اصل در آمادگی بدن جهت انجام هر ورزش گرم کردن می‌باشد. در کوهنوردی عمل گرم کردن به دو روش انجام می‌شود.

  1.  گرم کردن بدن با نرمش و انجام حرکات کششی در ابتدای حرکت است.
  2. گرم کردن بدن با راهپیمایی بسیار آرام و گام کوتاه در ابتدای حرکت است.

باید بدانیم که تنها راه جلوگیری از ساییدگی مفاصل زانو علاوه بررعایت نکات زیر، تقویت ماهیچه‌های چهار سر زانو ( بالای زانو ) می‌باشد. بهترین تمرین برای تقویت این ماهیچه‌ها، دویدن‌های منظم و مناسب می‌باشد.

اگر زمان و مکان مناسبی برای دویدن ندارید می‌توانید از روش ساده و بسیار کارآمد زیر استفاده کنید:بر روی یک صندلی بنشینید؛ جفت  پا‌های خود را بالا بیاورید و آن‌ها را صاف در مقابلتان قرار دهید. چند ثانیه‌ای نگه دارید و بعد ر‌ها کنید و دوباره تکرار کنید. روز‌های بعد می‌توانید با قوی‌تر شدن ماهیچه‌های پا، مدت بیشتری آن‌ها را بالا نگاه دارید و یا حتی وزنه‌های کمی مثل کتاب یا بالشت بر روی آن قرار داهید و تعداد دفعات تکرار را افزایش دهید.

گام برداري در صعود کوه

  • در هنگام حرکت فاصله‌ی پا‌ها باید به اندازه عرض‌شانه‌ها باشد و پا نباید زیاد از حد باز شود.
  • بدن در هر حالتی‌ایستاده بر سطح افق عمود باشد.
  • ابتدا پنجه و بعد پاشنه پا روی زمین قرار می‌گیرد.
  • در هر گام پای تكیه گاه صاف سپس پای بعدی از زمین برداشته شود (نباید با زانوی خم صعود كرد)
  • تمامی كف پا روی زمین قرار گیرد، باستثناء شیب‌های تند كه با نوك پا گام بر می‌داریم، استفاده از نوك پاموجب خستگی زودرس عضلات پا می‌گردد.
  • گام‌برداری باید با حركت یكنواخت، قدم‌ها یكسان و با ریتم منظم حركت باشد.
  • در شیب‌های بالای ۲۰ درجه  بهتر است، بصورت زیگزاگی صعود شود. البته هر چه شیب بیشتر می‌شود باید زاویه بین دوخط زیگزاگ كمتر وطول مسیر زیگزاگ باتوجه به پهنای منطقه مانور، بیشتر می‌شود.
  • برگرداندن عضله به حالت اولیه بسیار مهم است (چون هر اندازه عضله فشرده‌تر و درحالت انقباض باشد انرژی بیشتری جذب می‌کند).
  • باشد.
  • با تنظیم تنفس و گام خود، از بالا رفتن ضربان قلب ودر نهایت خستگی زودرس جلوگیری کنید (در حالت عادی هر دو گام یک دم و بازدم) و تنفس باید بوسیله بینی و کامل صورت گیرد ( در اصطلاح دیافراگمی باشد).
  • تنفس از طریق بینی انجام شود زیرا تنفس از دهان باعث خشگی گلو، تشنگی و در هوای سرد سرماخوردگی و عفونت گلو می‌گردد.
  • در شیب‌های تند و ارتفاعات بالا با هر گام دم و با گام بعدی عمل باز دم را انجام می‌دهیم.
  • پس از هر یك ساعت حركت پنج دقیقه استراحت لازم است.
  • برای هر صعود مهم‌ترین مسأله تقسیم صحیح انرژی می‌باشد.

کوهنوردی

نحوه حركت در سرازيري

اولین مرحله آمادگی هنگام حركت در سرازیری این است كه داخل پوتین جوراب ضخیم و نرم دیگری پوشیده و با بستن محكم بندكفش از حركت اضافی پا در پوتین جلوگیری نماییم.  مراحل چهار‌گانه حركت در سرازیری به صورت زیر است:

  • قدم‌های برداشته شده در سرازیری می‌باید متعادل‌تر از قدم‌هایی باشد كه تنها تحت تأثیر قوه جاذبه قرار می‌گیرد و بی‌اختیار برداشته می‌شود.
  • پا در هر قدم با زانوی شكسته بر روی زمین قرار می‌گیرد و پا‌ها مرتب و متواتر در كنار یكدیگر حركت می‌کند. راه پیمایی در سرازیری هیچ كجا به اندازه راه پیمایی در سربالایی مشكل نیست ولی نباید شدت جراحات وارده را در سرازیری نادیده گرفت.
  • در سرازیری است كه خراش‌های پوستی ایجاد می‌شود و مفصل زانو‌ها جابجا شده مچ پا می‌پیچد، لذا سرعت راه پیمایی در سرازیری نباید خیلی بیشتر از سرعت سربالایی باشد.
  • در سرازیری شخص باید گام‌های خود را با اختیار و كنترل شده بردارد و به دلیل همین كنترل حركت است كه شخص باید به میزان سرعت خود دقت نماید. معروف است كه كامیون با هر دنده‌ای كه در سربالایی می‌رود حداكثر با یك دنده سبكتر از آن در سرازیری به آن توجه كند و همچنین به استراحت در سرازیری به همان اندازه استراحت در سربالایی اهمیت دهد.

گام برداري در فرود کوه

  • پا از زانو كمی خم و با انعطاف حركت می‌كنیم.
  • ابتدا پاشنه و سپس پنجه پا را روی زمین قرار می‌گیرد.
  • اگر شیب تند است، به روش پلكانی و از پهلو با بقل پا فرود می‌آییم.
  • در شن اسكی‌ها، باید بدن را كمی خم و پاشنه پا را در شن فرو كرده فرود می‌آییم.

چگونگي حركت در کوه پيمايي هاي طولاني

در كوه پیمایی، قدم‌های متعادل و آهنگ ثابت و سرعت یكنواخت ركن اساسی می‌باشند. چنانچه یك روش كوه پیمایی بسیار مهم را خواسته باشیم تعیین كنیم كه بر اساس آن سرعت راه پیما تنظیم و انرژی ذخیره و به طور متعادل مصرف گردد آن روش قدم برداشتن توأم با استراحت می‌باشد. راه پیمایی در كوهستان همراه با صرف انرژی زیاد است لذا پا و شش‌ها احتیاج به یك زمان كوتاه استراحت در خلال حركت پیدا می‌كنند. در قدم آهسته همان طور كه در هر گام یك لحظه و مكث وجود دارد، تعداد تنفس می‌باید با این جریان تطبیق داده شود. به طور مثال در شرایط معمولی هر سه یا چهار گام یك عمل دم و هر سه یا چهار گام دیگر با عمل بازدم هماهنگ می‌گردد، در این مثال گام‌ها سریعتر از ریه‌های شخص عمل می‌كند و در واقع گام‌ها باید در مكث به وجود آمده استراحت كنند لكن در ارتفاعاتی كه هوا رقیق است ریه‌ها احتیاج به مكث دارند و در ازاء هر دو، سه، یا پنج نفس یك قدم برداشته می‌شود. در ارتفاعات بالا كوه نوردان می‌باید آگاهانه نفس عمیق و سریع و پشت سر هم بكشند در ارتفاعات پایین عضله‌های پا هستند كه احتیاج به زمان بیشتری جهت كسب انرژی دارند.

هماهنگی فکری و روحی؛ عاملی مهم در راهپیمایی

یك عامل مهم در راهپیمایی توأم با استراحت، هماهنگی فكری و روحی می‌باشد. وقتی كه قله همانطور دور و غیرقابل دسترس به نظر می‌رسد. شخص می‌باید به این روش اعتماد نماید كه مسافت‌های باقیمانده را به كندی ولی پیوسته پشت سر بگذارد. در این نوع حركت گام‌ها می‌باید آهسته‌تر از مواقع معمولی برداشته شود، به نحوی كه نفس كشیدن مانع صحبت كردن نشود. اگر در هنگام حركت دچار تنگی نفس بشویم و نتوانیم براحتی با دیگران صحبت نماییم می‌توان نتیجه گرفت كه سرعت قدم برداشتن زیاد است. قدم برداشتن آهسته و متعادل، احتیاج به استراحت ثابت و‌ایستای كمتری پیدا می‌نماید و بسیار بهتر از قدم برداشتن سریعی است كه مستلزم تعداد استراحت بیشتری می‌باشد یك كوه پیما می‌باید بدون نیاز به استراحت، لااقل برای مدت یك ساعت راه پیمایی نمودن بتواند بر روی شیب‌های تند با هماهنگی قدم برداشته و تنفس خود را كنترل نماید. یك نفر مبتدی نباید بیشتر از ده كیلومتر در روز راه پیمایی نماید مخصوصاً در شرایطی كه ارتفاع بیشتر از ۱۵۰۰ متر باشد. در مناطق برفی و قلوه سنگی این مقدار به تناسب كاهش می‌یابد.

عوامل مؤثر در کوهپيمايي

تعیین روش صحیح راه پیمایی با عوامل متعددی از جمله قدرت جسمی، میزان بار، مسافت و زمان در ارتباط می‌باشد. لذا برای راه پیمایی صحیح در مناطق گوناگون، نمی‌توان به شرایطی واحد و یكسان دست یافت ولی عوامل اساسی و مهمی كه در راه پیمایی صحیح نقش تعیین كننده‌ای دارد را می‌توان به ترتیب زیر بیان نمود.

  • سرعت راه پيمايي و تعيين درستي آن.
  •  اتخاذ روشي كه بر اساس آن سرعت راه پيمايي تنظيم و انرژي بدن ذخيره گردد.
  •  استراحت هاي لازم در خلال راه پيمايي.

 سرعت راه پيمايي

توجه به دو قسمت از بدن كه كنترل‌های جداگانه‌ای را بر روی اندام اعمال می‌نمایند به ما كمك می‌كنند تا به درستی سرعت قدم زدن خود پی ببریم، در درجه اول: «قلب»، زیرا هركس به همان سرعتی می‌تواند حركت كند كه ضربان قلبش اجازه می‌دهد، هنگامی كه قدم برداشتن مستلزم تلاش زیاد و همراه با افزایش ضربان قلب است این امر نشان دهنده این واقعیت است كه سرعت راه پیمایی زیاد است. دوم: «ریه‌ها»، چون شخص می‌تواند آن مقدار سرعت داشته باشد كه ریه‌هایش اجازه می‌دهند، مسلماً وقتی كه ریه‌ها با ناامیدی و تلاش زیاد دنبال هوای تازه هستند می‌توان نتیجه گرفت كه سرعت زیاد است. وجود هر یك از نشانه‌های فوق باعث می‌شود كه از سرعت راه پیمایی بكاهیم. لذا به خاطر ارتباط مستقیم توان پا‌ها در راه پیمایی با میزان ضربان قلب و تنفس ریه‌ها، معروف است كه پا‌های كوه نورد قلب و ریه دوم او می‌باشند. سرعت در خلال راه پیمایی متغیر است. در شروع راه پیمایی مخصوصاً در صبح‌ها بهتر است كه آهسته حركت نمائیم تا بدن بتواند به خواسته‌های ما آگاهی یافته و هماهنگی در بین فعالیت اعضای مختلف از جمله چشم، پا، قلب و ریه ایجاد گردد. بعد از مدتی راه پیمایی شخص آمادگی بیشتری یافته و با نشاط و قدرت بدنی خوبی حركت می‌نماید. در واقع ارتباط چشم، پا، قلب و ریه به نحو مطلوبی برقرار گشته و پا به جریان افتادن خون در بدن عضله‌ها و اعصاب مربوطه نرم گشته و تحرك بیشتر و بهتری برای عكس العمل نشان می‌دهند.

تنظيم سرعت و ذخيره سازي انرژي

  • برای آشنایی با نحوه حركت صحیح در شیب‌ها، تصور نمایید كه در پایین پلكانی با تعدادی پله‌ایستاده‌اید. برای شروع زانو‌هایتان را حتی المقدور به عقب متمایل نموده و مفصل زانو‌ها را تا حد امكان باز و در یك راستای مستقیم و عمود بر زمین قرار دهید. سپس یك قدم به جلو برداشته و پای عقب را همان گونه راست و به حالت ثابت نگاه دارید. بعد از قرار دادن یا روی اولین پله پای دیگرتان را حركت داده و قدم بعدی را بردارید. این بار پایی را كه روی اولین پله قرار گرفته می‌باید به حالت راست و ثابت نگهدارید.
  • این تعویض پا‌ها می‌باید در تمام طول راه پیمایی رعایت گردد. تا بدین ترتیب سنگینی وزن شما مستقیماً بر روی استخوان‌های پا قرار گرفته و فشار حاصل حتی المقدور به زمین منتقل گردد. بدین ترتیب هر یك از پا‌ها در حین قدم برداشتن برای لحظه‌ای فرصت استراحت پیدا می‌كنند. بهتر است كه این حركت را بر روی پله تمرین نموده و سپس آن را در كوه نیز تجربه نمایید. در راه پیمایی گام‌ها باید به صورت موازی برداشته شود وابتدا كف پا و سپس پاشنه پا بر روی زمین قرار گیرد. بنابراین نباید پنجه پا را از قسمت خارجی و یا ابتدا از پاشنه آن بر روی زمین قرار داد. عضلات پا وظیفه به حركت درآوردن اهرم‌ها و مفصل‌ها را به عهده دارند، نه تحمل سنگینی و فشار حاصله از وزن بدن، بدین خاطر توجه به اندازه گام‌ها و فاصله آن با زمین در راه پیمایی بسیار مؤثر می‌باشد.
  • در انجام حركات ورزشی اندازه‌های طبیعی بدن نقش به سزایی داشته و به تجربه ثابت شده كه اندازه گام‌های هر شخص در راه پیمایی برابر با اندازه طبیعی كمر وی می‌باشد. فاصله گام‌ها از زمین نبایستی از قوزك پا بیشتر باشد چون در غیر این صورت عضلات در هنگام جابجایی و قدم برداشتن انرژی بیشتری مصرف نموده و زودتر خسته و ناتوان می‌گردند. دقت بر مسیر راه پیمایی از طریق چشم بسیار حائز اهمیت است و نمی‌تواند به صورت یك عادت و عمل عادی درآید. كوهستان محیطی است كه تحت تأثیر نیرو‌های طبیعی فراوانی قرار دارد و به عنوان مثال مسیری كه یك بار قبلاً تجربه كرده‌ایم ممكن است بر اثر ریزش كوه، جاری شدن سیل، فرود آمدن بهمن و ده‌ها عوارض دیگر دگرگون شود. نادیده گرفتن نكات یاد شده فوق ممكن است باعث صدمه دیدن عضلات و مفاصل گردد.

استراحت در راهپيمايي

در طول ساعات اولیه روز وقتی كه هنوز بدن خسته نشده توقف‌ها باید خیلی كم و كوتاه باشد. برای استراحت كنندگان بهتر است در حالت‌ایستاده قرار گیرند و با تكیه بر یك درخت یا تخته سنگ كوله را از دوش خود بردارند و روپوش به تن كنند و تنفس عمیق انجام دهند و در طول ساعات بعدی راه پیمایی بدن نیازمند استراحت كاملتر است و در این حال راه پیمایان می‌توانند در یك جای مناسب نشسته و در حالی كه پا‌ها صاف و كشیده بر روی زمین قرار دارد، شخص می‌تواند خوردنی و نوشیدنی از نوع قندی میل نماید. از نظر روانی بهتر است كه در بالای شیب استراحت نمایید نه در پایین آن و سعی كنید محلی را انتخاب نمایید كه مشرف به مناظر خوبی باشد و امكان عكس‌برداری را برای شما فراهم سازد. انجام این كار، فكر شما را از پا‌ها و عضلات خسته‌تان باز می‌دارد. در مناطق مشرف به باد استراحت ننمایید چون وزش باد و هوای سرد عضلات شما را به سرعت می‌بندد.

تنفس صحيح در كوه

  • تنفس باید عمیق و به طریقه صحیح صورت گیرد برخلاف آن چه اكثر اشخاص انجام می‌دهند حجم شش‌ها نباید از طرفین افزایش یابد در اثر این نوع تنفس غلط حجم قفسه سینه افزایش می‌یابد.
  • در تنفس صحیح حجم شش‌ها از ناحیه تحتانی افزایش یافته كه این امر با افزایش حجم شكم همراه است. این شكل تنفس در ناحیه شكم به صورت ضربان مشخص و روشنی قابل رؤیت می‌باشد.
  • لذا از نظر راحتی هیچ وقت نباید كمر را محكم با كمربند و مانند آن بست، كمربند می‌باید در پایین‌ترین حد ممكن بسته شود، در این روش باید سعی گردد هوای دم به تحتانی قسمت ریه‌ها هدایت و انباشتگی ریه‌ها از هوای دم انجام پذیرد. عمل بازدم بعد از یك مكث چند ثانیه‌ای و حداقل سه ثانیه به دنبال عمل دم با فشار پرده دیافراگم به قسمت تحتانی شش‌ها به طور كامل با حداكثر تخلیه صورت بگیرد.

چگونه حركت كنيم؟

فرمول كلاسيك آن عبارتند از:

  • هماهنگی قدم با نفس، تنظیم سرعت حركت با شیب و سختی مسیر.
  • در تابستان استراحت در فواصل معین و در جا‌های بدون باد.
  • در زمستان حركت مداوم.
  • نه خیلی سریع و نه خیلی آهسته (معمولأ ابتدا آهسته و پس از گرم شدن تندتر).
  • حركت با چشم باز، با توجه به اطراف و مسیر بازگشت و با توجه به فواصل و موانع و زمان‌ها.
  • در صورت لزوم یادداشت‌برداری و جمع‌آوری هر چه بیشتر اطلاعات.
  • با احتیاط و بدون خطر كردن زیاد.
  • هنگام کوهنوردی باید انرژی خود را به گونه‌ای تقسیم کرد تا کمتر خسته شویم. تند راه رفتن در سربالایی‌ها به ویژه در کسانی که فاقد آمادگی جسمانی لازم‌اند یا این که کوله پشتی سنگین با خود به همراه دارند، نه تنها باعث تنگی تنفس خواهد شد بلکه مصرف انرژی بیشتری را می‌طلبد.
  • اگر این عمل ادامه یابد، شخص كوهنورد به اصطلاح خواهد برید. بیشتر کسانی که در کوه می‌برند آن‌هایی هستند که انرژی خود را به خوبی تقسیم ننموده‌اند.
  • طول قدم یک کوهنوردی باید با در نظر گرفتن قد و عوامل دیگری همچون شیب مسیر تنظیم شود.
  • در مکان‌های تقریباً تخت که شیب اندکی دارند، می‌توان قدم‌های بلندی برداشت. ولی در سربالایی‌ها و مکان‌های پرشیب باید فاصله قدم‌ها را کوتاه‌تر در نظر گرفت تا خستگی به کمترین میزان خود برسد.
  • هنگام راهپیمایی باید تمام سطح پا روی زمین گذاشت. اما در بعضی از سربالایی‌ها می‌توان فقط از قسمت جلویی پا نیز استفاده کرد.
  • یکی از نکات بسیار مهم در کوهپیمایی، تنفس صحیح نگام صعود و فرود است. زیرا که با تنفس صحیح، اکسیژن کافی به بدن خواهد رسید. به خصوص که در ارتفاعات به دلیل کم شدن میزان هوا، بدن نیاز به مصرف انرژی بیشتری برای کسب اکسیژن مورد نیاز خود دارد.
  • هنگام دم می‌توان هم از بینی و هم از دهان استفاده نمود (با نسبت ۷۰ به ۳۰ درصد). استفاده صرف از بینی با توجه به تمام مزایایی آن، به دلیل حجم هوای ورودی کمتر، گاهی اوقات امکان‌پذیر نیست.
  • هنگام بازدم باید هوای درون ریه‌ها را محکم از دهان خارج کرد (بازدم قوی) تا بتوان از حجم هوای مرده داخل ریه‌ها تا حد امکان کاست و هوای پر اکسیژن را جایگزین نمود.
  • تعداد دم و بازدم، به عواملی چون ارتفاع، آمادگی جسمانی، شیب مسیر، طول قدم‌ها حجم ریوی، میزان رطوبت هوا و در نهایت نحوه قرار‌گیری سر و گردن بستگی دارد.
  • معمولاً نمی‌توان مدت زمان طی یک مسیر معین را با دقت کامل تعیین کرد. اما روش‌هایی وجود دارد که می‌توان با استفاده از آن‌ها این زمان را با دقت قابل قبولی بدست آورد.
  • یکی از این روش‌ها به قانون نایسمیت (Naismith\'s Rule) معروف است. با استفاده از این قانون و داشتن نقشه‌های بزرگ مقیاس ( مقیاس ۵۰۰۰/۱ یا بزرگتر) می‌توان قبل از انجام یک برنامه تقریب خوبی برای زمان انجام آن برنامه بدست‌آوریم.

قانون نايسميت براي تخمين زمان انجام يه برنامه:

  • برای هر ۵ کیلومتر راهپیمایی در مسیر‌های تخت و ساده ۱ ساعت در نظر می‌گیریم.
  • برای هر ۳ کیلومتر کوهپیمایی در شیب‌ها که شما را به تقلا وا می‌دارد، ۱ ساعت در نظر می‌گیریم.
  • برای هر ۱ کیلومتر مسیر ناهموار، بوته‌زار انبوه، برف نرم، شن‌زار، ۱ ساعت در نظر می‌گیریم.
  • به ازای هر ۵۰۰ متر افزایش ارتفاع، ۱ ساعت به زمان کل اضافه می‌کنیم.
  • به ازای هر ۱۰۰۰ متر کاهش ارتفاع، ۱ساعت به زمان کل اضافه می‌کنیم.
  • در مجموع به ازای هر ۵ ساعت نیز ۱ ساعت اضافی برای اوقات تلف شده و استراحت در نظر می‌گیریم.
  • باید عادت نماییم تا بعد از حدود ۲ ساعت کوهپیمائی مداوم حدود ۱۰ تا ۱۵ دقیقه استراحت کنیم تا بدن ما بتواند خود را برای فعالیت بعدی آماده کند.
  • در موقع عبور از سطوح شیب دار باید عمود بر سطح حرکت نماییم در این حالت پا‌ها را نیز عمود بر سطح افق قرار داد.
  • در شیب می‌توان از باتوم راهپیمائی نیز استفاده نمود.
  • تا حد امکان از صعود در شیب‌های پر از سنگریزه و شن اجتناب نمایید چرا که با صرف انرژی زیاد مسافت کمی را خواهید پیمود. در این جور مکان‌ها باید جایی را انتخاب کرد تا شخص به عقب لیز نخورد، هنگام پایین آمدن از این نوع سطوح باید اول پاشنه پا را روی زمین گذاشت.
  • هنگام پاین آمدن از شیب‌های تند بهتر است فاصله قدم‌ها را کوتاهتر انتخاب نماییم. رعایت فاصله مناسب با نفر جلویی نیز از واجبات است. به طوری که اگر نفر جلویی ناگهان‌ایستاد، تعادل نفر قبلی به هم نخورده و احتمالاً به نفر جلو برخورد نکند. از سویی اگر تعادل نفر عقب به هم خورد، نفر جلویی فرصت کافی برای عکس العمل داشته باشد. باید به خاطر بسپاریم که هنگام پایین آمدن متناسب با میزان شیب مسیر زانو‌ها را خم و بالاتنه را نیز به شرط آن که مرکز ثقل بدن هنوز داخل سطح اتکای بدن بماند، به جلو متمایل کنیم.
  • شیب‌های بیش از ۲۰ درجه را چه هنگام صعود و چه هنگام فرود حتماً به صورت مارپیچ (زیگ زاگ) طی نمایید. زیرا در این صورت فشار وارد بر بدن بسیار کمتر می‌شود به یاد داشته باشید که هر چه شیب تند‌تر می‌شود، زاویه بین دوخط زیگزاگ کمتر و طول مسیر زیگزاگ کمتر و طول مسیر زیگزاگ با توجه به پهنای منطقه مانور بلندتر می‌شود.
  • هنگام بالارفتن از شیب بهتر است که از پاکوب ها  برای طی مسیر استفاده شود و حتی المقدور از مسیر‌های نامشخص پرهیز گردد.
  • مسیر‌های با شیب کم را می‌توان به طور مستقیم بالا رفت. این مسیر‌ها اکثرا مسیر‌هایی هستند که از گذشته‌های دور اهالی کوهپایه نشین آن منطقه، در شرایط هوایی مناسب، به دلایل متفاوت در آن تردد می‌کردند که اکنون مورد توجه کوهنوردان قرار گرفته است. این گونه مسیر‌ها غالبا در کنار رود‌ها یا کَمَربُر کوه‌ها قرار دارد.
  • به هر روش که در حال بالارفتن از شیبی باشیم باید پای باردار بعد از هر گام همیشه به صورت مستقیم قرار بگیرد. این عمل باعث می‌شود تا فشار وزن بدن از روی ماهیچه‌های پا خارج و به استخوان‌ها و تاندوم‌ها منتقل شود. در غیر این صورت ماهیچه‌های پا باید دائماً وزن بدن را تحمل کنند. که این امر سبب خستگی زودرس خواهد شد.

عبور از رودخانه و جريان‌هاي آب

راه‌های عبور از رودخانه‌ها و تأثیرات عمق آب، سرعت جریان آب و عرض رودخانه یكی از مسائل پیش روی كوهنوردان است كه در این مطلب بررسی شده است:

  • تا آنجا كه امكان دارد سعی كنید برای عبور از روی رودخانه‌ها از پل‌ها یا معابری كه امكان عبور از آن را فراهم می‌سازند، استفاده كنید حتی اگر فاصله آن‌ها دور باشد و شما مجبور به طی مسافتی بیشتر شوید. تنها در مواقع ضروری و غیرقابل اجتناب داخل آب شوید. در صورتی كه به هر علتی مجبور بودید از داخل آب عبور كنید موارد مهم زیر را مدنظر قرار دهید:
  • دمای هوا: خیس شدن در فصول سرد می‌تواند حیات شما را به خطر اندازد، پس قبل از اقدام به عبور از آب لازم است از وجود لباس‌های خشك اضافی و همچنین امكان تولید گرمایش(نظیر دسترسی به چوب برای روشن كردن آتش) اطمینان حاصل كنید. لذا در صورت مهیا نبودن این شرایط توصیه اكید بر بازگشت می‌كنیم. به‌ویژه امكان خشك كردن كفش بسیار مهم است.
  •  عمق آب: هر چه عمق آب بیشتر باشد، نیاز به انجام حمایت از افراد تیم بیشتر می‌شود. اگر عمق آب پایین‌تر از گردن افراد تیم بوده و به اندازه عرض رودخانه طناب انفرادی همراه داشته باشید كار راحت خواهد شد. در این حالت لازم است ابتدا یكی از افراد قوی تیم با بستن یك سر طناب به خود از رودخانه عبور نموده و آنگاه با كمك یكی از افراد دیگر تیم در این سمت رودخانه، دو سر طناب را به نحوی كه طناب خیلی كشیده نگردد و كمی آویزان باشد کنترل نمایند، سپس بقیه افراد تیم با توجه جریان آب از سمت چپ ویا راست طناب عبور. اما اگر عمق آب بالاتر از گردن افراد تیم بوده و یا طناب انفرادی كافی نداشته باشید چاره‌ای جز شنا برای عبور از رودخانه نخواهید داشت. همچنین حتی اگر عمق آب در حد سینه شما باشد، اما فشار و سرعت آب بیشتر باشد بهتر است با شنا از آن عبور كنید. برای شنا ابتدا كوله خود را در آورده و در زیر سینه خود قرار دهید و سپس دو دست خود را بر روی آن بیندازید. آنگاه چهار دست و پا و به شیوه شنای سگی از رودخانه عبور كنید. ترجیحاً تك‌تك شنا كنید تا احیاناً اگر برای كسی اتفاقی افتاد بقیه بتوانند به او كمك كنند.
  • سرعت جریان آب: هرچه سرعت جریان آب و عمق آب بیشتر باشد باید مایل‌تر و در جهت موافق جریان رودخانه شنا كنید، حتی اگر ۵۰ متر پایین‌تر موفق به رسیدن به آن سمت رودحانه شوید. توجه داشته باشید كه حفظ جان مهم‌تر از حفظ كوله است و لذا اگر احساس كردید نگهداری كوله می‌تواند جان شما را به خطر اندازد، كوله را ر‌ها كرده و خودتان را نجات دهید. همچنین لازم است دقت و توجه بیشتری نسبت صخره‌های موجود در وسط و اطراف رودخانه و همچنین احتمال وجود آبشار در پایین رودخانه كنید.
  • عرض رودخانه: اگر عرض رودخانه كم باشد، می‌توان از چوب یا باتوم نیز برای حمایت استفاده كرد.
  • شما می‌توانید شیوه‌های عملی و مختلف عبور از رودخانه را از مربیانتان بیاموزید. فقط کافیست که بخواهید!!

چند نكته اضافي 

  1.  ترجيحاً با كفش از رودخانه عبور كنيد. كفش شما محافظ شما در برابر سنگ‌هاي تيز و برنده، مارهاي زهرآلود در بعضي از مناطق، سر خوردن در آب و پيچ‌خوردن پا در وسط سنگ‌ها خواهد بود. البته راه رفتن با كفش خيس مي‌تواند سبب تاول زدن پاي بعضي از افراد تيم شود. لذا قبل از ادامه طريق به نحو مناسب اقدام به خشك كردن كفش و تعويض جوراب كنيد.

  2.  قبل از وارد شدن در آب نسبت به آب‌بندي بودن وسايل خود اطمينان حاصل كنيد، به‌ويژه كبريت، اسناد و مدارك، نقشه، پول، كيسه‌خواب، لباس‌هاي خشك اضافي، غذا و وسايل صوتي و ديجيتالي خود و غيره.

  3. در كف بعضي از رودخانه‌ها امكان وجود تورهاي ماهيگيري وجود دارد، توجه داشته باشيد كه گير كردن پاي شما در تور ميتواند باعث گرفتن جان شما شود.

در صورتي كه عبور از رودخانه ريسك بالايي دارد، مبادرت به اين‌كار نكنيد و برگشتن را بر به خطر انداختن جان خود و دوستانتان ترجيح دهيد.

  • لوازم و تجهیزات لازم برای کوهپیمایی چیست؟
  • کوه پیمایی برای چه افرادی مناسب است و برای چه افرادی مناسب نیست؟
  • تجربه کوه پیمایی خودتان را با ما درمیان بگذارید.
لطفاً نظرات و تجربیات خود را در مورد این مقاله با ما و سایر علاقمندان در میان بگذارید؛ و از اینکه ما را تا پایان مقاله همراهی نمودید، سپاسگزاریم.
با امتیاز خود به این مقاله اعتبار دهید
دیدگاه های دریافتی (1)
  • Author Image
    پرهام :

    بسیار مفید بود